BEWEGEN

De Kennedymars

Geschreven door Maikel Bergsma 6 april 2018 0 reacties

Goed, ik zal bij het begin beginnen.. Tijdens een avondje biertjes drinken met een goede vriend van me, kwam ter sprake dat hij (voor de 4e keer) de Kennedymars zou gaan lopen samen met zijn broertje (waarvoor het de eerste keer zou worden). Uit enthousiasme, en ook gedeeltelijk onder invloed van de biertjes, stemde ik meteen in!

Ik had er al zoveel over gehoord, maar nog nooit zelf aan deelgenomen. Dat kan natuurlijk niet als sportfanaat. Van te voren kreeg ik uit alle hoeken de vraag; ‘heb je ervoor getraind?’, waarop ik vrij sceptisch reageerde met; ‘Ik sport toch genoeg.. Wat kan er mis gaan? Het is maar wandelen.’ Uhuh….!!

De start

Op zaterdagmorgen, 31 maart 2018, werd ik om 03.30 uur opgehaald. Om 04.00 uur begon de inschrijving en om 05.00 uur zou de mars beginnen. We hadden goede voorbereidingen getroffen, in de zin van, mijn hele rugzak zat vol met eten! Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik nergens naar toe ga zonder eten ?.

Vol goede moed begonnen we te lopen, vanaf het eerste moment lag het tempo redelijk hoog. In het begin ben je nog een beetje aan het zoeken naar het juiste tempo. Je wil natuurlijk een beetje bij blijven met de rest van de groep. Na een uur merkte ik al dat ik beter op mijn eigen tempo kon lopen, we hadden dan ook nog 74 km te gaan..

De eerste pauze hadden we na zo’n 15 km. Hier kregen we de kans om opkomende blaren (ja, nu al!) te verzorgen door middel van tape te plakken op de pijnlijke punten. Na wat gegeten te hebben, zetten we onze tocht voort.

De tweede stop lag op 27 km. Het was inmiddels een uur of 10, het zonnetje begon door te komen en we werden toegejuicht door toeschouwers. Ook de ouders van mijn maten stonden klaar met een arsenaal aan eten en drinken. Het evenement was nu echt begonnen…

De eerste klachten

Tegen 12.30 uur kwamen we aan bij de 3e stop. Er is inmiddels al een paar keer geklaagd geworden. Aan het weer lag het niet, want dit was super op dat moment! Het waren voornamelijk de gewrichten die begonnen op te spelen. Bij mij was het vooral mijn rechter hak dat zeer deed. Ik had gekozen voor gevechtslaarzen, omdat deze waterdicht zijn en stevig om de voet en enkel zitten. Mocht ik de Kennedymars nog een keer lopen, dan zorg ik ervoor dat ik deze kan omwisselen met soepele loopschoenen.

De 3e stop lag net over de helft van de volledige mars, 41,3 km hadden we al overwonnen. Toen we begonnen aan de mars, hadden we afgesproken even een biertje te drinken op de helft. Hier hadden we dan ook erg van genoten op dat moment. Die vriend waar ik het in het begin over had, had erg veel last van zijn enkel. Dit was bekend, tijdens onze voetbalwedstrijden heeft hij hier ook altijd snel last van. Terwijl hij zich liet verzorgen bij de EHBO, verzorgde ik mijn eigen voeten. Ik had uiteraard schone sokken bij me en gaf mezelf een voetmassage..

Al vrij snel werd duidelijk dat mijn vriend de mars moest opgeven. Hij had te veel last van zijn enkel en het was het hem niet waard om dit te verergeren. Hij heeft het nog een paar meter geprobeerd, maar het ging gewoon echt niet meer.

Doordat we 3 kwartier pauze hadden gepakt, gingen het broertje en ik vol nieuwe energie verder, op naar de volgende stop. Deze lag op 51 km. In dit stuk hebben we flink gepiekt. Ik had inmiddels een boxje meegekregen, waar we motiverende muziek op afspeelden. Deze 10km hadden we binnen 90 minuten afgelegd. De aanhang was dan ook verbaasd toen we bij de volgende stop aankwamen. “Super bezig!!” was de response. Achteraf gezien, hadden we onze piek te vroeg ingezet. Dat was dan toch het stukje ervaring dat we mistten, aangezien we er beide niet voor hadden getraind. Vanaf hier ging het alleen nog maar bergafwaarts.

Het weer zat ook nog tegen

Tegen een uurtje of 17.00 begon het te regenen. Die vriend van me vroeg nog aan me of ik een poncho mee zou nemen. “Poncho’s zijn voor mietjes!”, was mijn antwoord, waar ik later natuurlijk spijt van had, maar ik liet me niet kennen. Volledig doorweekt, slenterend door de pijn aan mijn hak en enkel en in mezelf vloekend op alles wat me in de weg liep, gingen we door. Ook de hamstrings waren op dit moment volledig verzuurd.

Zoals je al merkt, had ik het zwaar onderschat! Ik lach mezelf dan ook keihard uit, wanneer ik aan dit dieptepunt terug denk. Mijn gestopte maat had inmiddels ook weer contact opgenomen met ons om te vragen hoe het ging en hoever we waren. “Zijn jullie al bij de T-splitsing geweest, daar met die rode stenen?” Vroeg hij me aan de telefoon. “Hoe de f*ck moet ik weten wat je bedoeld?!” reageerde ik vrij geïrriteerd. Toen merkte ik dus ook aan mezelf dat ik op het tandvlees aan het lopen was, we hadden op dat moment nog 18 km te gaan!

Volledig doorweekt en in de stortregen kwamen we aan bij de volgende stop. Deze lag op 67 km. Mijn humeur was vergelijkbaar met dat van mijn ongestelde ex-vriendin, ik was onderkoeld, had overal pijn en eeeecht geen zin meer! Maar ik zou niet opgeven, al moest ik kruipend over de finish komen. We zeiden tegen elkaar dat we echt weer verder moesten en pepten elkaar op. “De volgende stop is de finish”, zei ik, en we gingen door.

Nieuwe energie

De regen was inmiddels gestopt en het zonnetje kwam weer door. Dit gaf natuurlijk nieuwe energie. De zon gaf warmte af, mijn kleren droogden aardig op en we hadden nog ‘maar’ 10 km te gaan! Ik kon weer lachen en maakte een praatje met een jongen die er net zo ‘debiel’ bij liep als ik. We liepen inmiddels door een woonwijk, waar veel aandacht was voor de Kennedymars. Hier stonden namelijk allemaal tentjes, waar leuke muziek werd gedraaid en veel bier werd gedronken. Er hing een feestelijke sfeer, dit gaf mij ook weer energie.

En toen…. Begon het weer te regenen…. Ook begon het inmiddels donker te worden. De net opgedroogde kleren waren weer zeiknat geworden en het koelde daarbij ook nog eens vrij snel af.  Toen het volledig donker was geworden, begon de onderkoeling op te spelen. Dit in combinatie met de vermoeidheid, zorgde ervoor dat ik lichtjes begon te hallucineren. De tegels op de grond begonnen te draaien. Op dat moment hadden we nog 5 km te gaan. De zwaarste 5 km die ik ooit gelopen heb. Ik dacht aan een zak winegums die ik nog in mijn tas had zitten en ik kan je vertellen, ik ben nog nooit zo euforisch geworden door een f*cking winegum! “Die zak winegums heeft mijn leven gered!’’, heb ik zeker 5 keer gezegd tegen het broertje van die goede vriend van me, die nog steeds naast me liep.

Inmiddels 21.30 uur hadden we nog 1 zware kilometer te gaan. We konden de muziek bij de finish al horen, het looptempo ging weer langzaam wat omhoog en we gaven elkaar een boks. “We hebben het gered kerel”, zeiden we tegen elkaar. Als ik er nu weer aan terug denk, geeft mij dat weer meteen een energieboost! Bij de finish werden we opgewacht door onze ouders, die met droge kleding klaar stonden. Ik was ze zo dankbaar dat ze waren komen kijken en de droge kleren voor me hadden geregeld! Zo hard als ik riep dat ik bij de finish nog een biertje wilde drinken, zo snel zat ik achter in de auto van mijn ouders op weg naar huis. Ik was er helemaal klaar mee, zat te klappertanden van de kou en alles deed pijn.

Trots

Thuis aangekomen heb ik nog een half uur tegen de verwarming aan gelegen, waarna ik met moeite mijn bed in strompelde. Ik kan met trots zeggen dat ik de Kennedymars heb uitgelopen en ik ben weer een ervaring rijker. De doelstelling was behaald en mijn grenzen zijn wel 10 x verlegd geworden. Of ik het ooit nog een keer zal doen, kan ik je nu niet zeggen, maar mocht het zo zijn, dan zie ik je bij de finish ?




We durven te wedden dat je dit ook leuk vindt

Laat een reactie achter

REN MET TEN!FACEBOOKINSTAGRAM